امروز اسمان از ان من است

سکانس اول:

خورشید تکیه داده است به تو.او هم می داند که تو تکیه گاه خوبی هستی!

یک تکیه گاه با وقار و چند صدم ثانیه ای!

البته دیروز که داشتم با خورشید صحبت می کردم میگفت:که تکیه گاه همیشگی اش هستی!

مثل اینکه چند صدم ثانیه مختص من است و من!

سکانس دوم:

هیچ توجه کرده ای که کوله پشتی خاطراتمان چقدر سنگین شده است؟

این سنگینی هم خوب است و هم بد.

خوب است چون نشان می دهد من و تو چقدر با هم خاطره داریم

-تو خالق خوبی ها و من پدید اورنده بدها(نگو نه!من خودم خوب می دانم!)-

و اما بدی این سنگینی حس مالکیتی ست که من نسبت به تو پیدا کرده ام

حسی که روز به روز دارد بیشتر ریشه می دواند در سلول های بدنم...

وجود همین حس ریشه دار است که باعث شده تاخیر دیدارهای چند صدم ثانیه هفتگی مان...

مرا این چنین باران زده کند...شدید

سکانس سوم:

دارم در هوای تهران قدم می زنم.با درخت ها هم نفس شده ام.

سعی می کنیم از میان حجم وسیع دود و دلتنگی و غربت...

 کمی هوای بهاری با طعم اواز گنجشک ها را تقدیم ریه هایمان کنیم

-مطمئن باش درخت ها هم ریه دارند...قبول نداری؟ببین؟!درخت ها هم ریه دارند من و ان ها قبول داریم-

من وقتی نفس می کشم به تو فکر می کنم و به خودم که دارم در مداری با درجه انتظار زندگی می کنم

چقدر حرف های من و عکس العمل سکوت امیز تو تکراری شده!

سکانس چهارم:

ببین؟!من خیلی خسته شده ام!

من خستگی ترافیک...بی مهری دیگران...مشکلات زندگی...و همه و همه را می توانم تحمل کنم

اما خستگی حاصل از تنهایی که از نبود تو به وجود می اید برایم غیر قابل تحمل است

چرا دوباره سکوت می کنی؟؟؟؟؟

من دیگر از سکوت بدم می اید...من دیگر...

چیزی نگویم بهتر است

****************************************************************

**پی نوشت۱:

این مطلب برگزیده شده از مجله موفقیت...شماره ۱۴۳...نوشته خانوم پرستو عوض زاده می باشد

**پی نوشت ۲:

این مطلب رو خیلی وقته که خوندم اما نتونستم ازش بگزرم.

**پی نوشت۳:

این مجله هر ۱۵ روز یک بار منتشر میشه و من از همین جا تشکر می کنم از دست اندر کاران تهیه این مجله مخصوصا مدیر مسئول ان اقای **احمد حلت**

**پی نوشت۴:

توصیه می کنم حتما این مجله رو مطالعه کنین درسته ماها همه چیز رو می دونیم ...اما یه وقتایی یه تلنگری و یا یک یاد اوری لازمه...

می خواهم فراموش کنم

تمامی خاطراتم را

گوشه ای تنها می نشینم

ذهن خسته ام را می جویم

تمامی گذشته را از نو مرور می کنم

چه ان زمان که تو نبودی

و چه ان زمان که بودی

و حتی خاطرات بعد از رفتنت را

همه را می جویم و از سر مرور می کنم

گاهی لبخند است گاهی اشک

گاهی شادی و گاهی غم

خاطرات را در میان ذهنم جمع می کنم

و مانند کوهی زباله همه را می سوزانم

از دودش می سوزم

اشکم سرازیر می شود

حال من مانده ام و خدای خودم

وکودکی که از نو پا می گیرد... 

 می گویند بهار امده است...

می گویند حاجی فیروز امده است...

می گویند همه چیز نو شده است...

اما چیزی به چشم نمی خورد

پسرک همسایه هنوز لباس کهنه به تن دارد

پسرک همسایه هنوز گریه می کند و کفش می خواهد

پدر پسرک مثل هر شب دستانش خالیست

بوی شام به مشام نمیرسد

شامی در کار نیست

پسرک و پدرو مادر خدا را شکر می کنند

پسرک به عشق دوچرخه می خوابد

پدر با چشمان خیس و با دلی شکسته می خوابد

و مادر ...

 مادر با تنی خسته از کار دیروز ارام گریه می کند

و لباسهای فردای کار پدر را وصله میزند

می گویند همه چیز نو شده است....

تو باور نکن...

فقط می گویند...                            

                        نوشته شده در:  ۵/۱/۱۳۸۷

لذتی عجیب تمام وجودم را فرا می گیرد

از شادی انها شاد می شوم

باز می گردم به کودکی خویش

ان زمان که کودکی بودم

شاد و سر شار از انرژی می خندیدم

بدون هیچ دغدغه ای می خندیدم

می دویدم زمین می خوردم اما همیشه...

دستی گرم به سویم دراز می شد

کمکم می کرد...بلندم می کرد...بغلم می کرد

و من همچنان زار می زدم...

باز بر می گردم به انچه که هستم

باز زمین خورده ام

اما این بار بدون کمک هیچ دستی که یاریم کند

باید برخیزم ... گریه می کنم

اما این بار بدون انکه کسی بگوید خودم زمین را می زنم

وه که چه دشوارست بلند شدن از این زمین سخت و سرد

ان هم بدون هیچ کمکی

 سلام دوستای گلم

یه مدتی کامپیوترم خراب بود نتونستم بیام اپ کنم

و هم اینکه نتونستم برم به دوستایی که بهم سر زدن سر بزنم

من شرمنده همتونم منو ببخشین این رو پای کوتاهی کردنم

نزارین   

دوستتون دارم... مراقب خودتون باشین

خدا نگهدار تک تکتون باشه

با ارزوی بهترینها برای شماها که بهترینین

  ((غربت من))

تو از غربت چشمانم

و از تنهایی قلبم

نه از راز سکوت من

چه می دانی...؟

نمی دانی چقدر سخت است

این غربت و این تنهایی بی صحبت

دلم این گونه تنهایست

دستم این چنین سرد است

ته هر روز من بغض است

بلی هر شب به من زهر است

که من بی تو که من تنها

چشانم لب به لب اشک است

و هر ان می چکد باران ز چشمانم

و من هر دم کنم زاری

و گاهی هم دعایی از سر مهرم

برای تو خوب من

که اه من خدای من

نگه دار گل من باش

که این گل گرچه باغش را عوض کرده

ولی بویش ... صدایش ... یادش ... 

هرلحظه به یادم هست